پيش از اين در مقاله‌ی «مفهوم واقعي طبقه‌ی کارگر»، با اشاره به آموزه‌هايي از مارکس و ديگر صاحب‌نظران چون ارنست مندل، الکس کالينيکوس، ديويد هاروي و ديگرانی که سعي در ارائه‌ی تعريفي از اين طبقه داشته‌اند، بيان شد که مفهوم کلاسيک و سنتي که طبقه‌ی حاضر را تنها در ارتباط مستقيم با فرايند «توليد مادي» مي‌بيند و به حيطه‌ی «خدمات» و «بازتوليد اجتماعي»[1] بي‌توجه است، در دوران حاضر کارايي خود را ازدست داده و اين برداشتِ کلاسيک از مفهوم طبقه‌ی کارگر، آنچه تنها مي‌تواند در پي داشته باشد همانا جدا کردن بسياري از اقشار تحتِ ستم طبقاتي سرمايه از اين طبقه است.

آنچه در انتخابات اخير ايران رخ داد و مواضع بخشي از چپ جهاني و به تبع آن بخشي از چپ ايران در پي حوادث پيش و بعد از انتخابات به خوبي مواضع موجود در اين نحله‌ی فکري را نشان داد، که با وجود حجم وسيعي از تعاريف نوين و مترقي از طبقه کارگر هنوز بخش قابل‌توجهي از چپ، آن‌چه را که از اين طبقه و کنش آن در نظر دارد برداشتي منسوخ و محصور به کتب کلاسيک مارکسيستي است. برداشتي که اکثريت حاميان اصلاح‌طلبان را به صرف حضور در بخش‌هاي خدماتي چون آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، دانشگاه‌ها، ادارات و محيط‌هاي فرهنگي و آموزشي و بيگانه‌بودن با فرايتد توليد مادي ، از حيث حضور مستقيم در فرایند توليد، «خرده‌بورژوا» و حتي بعضاً «بورژوا» دانسته و در تحليل طبقاتي نادرستي از شرايط زيستِ اين طبقات و جزم‌انديشي هاي مفاهيم کلاسيک، آنان را فرادستان و طبفات مرفه شهري دانسته، در برابر حاميان جناح رقيب را مردم فروست و خانواده هاي طبقات کارگري مي‌دانند.

به‌راستي نگاهي تحليل‌گرايانه به بافت طبقاتي اجتماعات تبلیغاتي در پيش از انتخابات و همچنين اعتراضات مردمي پس از آن نشانگر اين واقعيت بود که اکثريت شرکت‌کنندگان نه خرده‌بورژوازي صاحب ابراز توليد خرد و يا بازاريان و کسبه، بلکه مزد و حقوق بگيراني از اردوگاه کار مزدي بودند که نه تنها صاحب ابزار توليد (خرد و کلان) نبودند بلکه براي تأمين معيشت خود ملزم به فروش نيروي کارخود و اضمحلال هويت انساني‌شان در ساختار بوروکراتيک و سلسله‌مراتب فرماندهي عمودي ادارات (دولتي و خصوصي) هستند. آيا معلماني که نه تنها نيروي جسماني که فکر و انديشه خود را در گرو ايدئولوژي دولت به عنوان پاسدار منافع طبقاتي گذاشته و آنچه دريافت مي‌کند نه به قدر توانا شدن براي شکوفايي توان بالقوه و ذاتِ انساني‌اش که تنها به قدر بازتوليد نيروي جسماني از دست رفته اش در ساعات کاري است را نبايد قشري از طبقه کارگر دانست؟

آيا پرستاران قرباني تعديل نيرو و خصوصي‌سازي سرمايه که با کار شبانه روزي و اضمحلال هرروزه‌ی توان جسمي‌شان، يکي از تحت از ستم‌ترين اقشار جامعه محسوب مي‌شوند را به صرف «خدماتي» بودن و عدم مشارکت مستقيم در فرايند توليد مادي نبايد جزيي از طبقه‌ی کارگر دانست؟

دانشجوياني که دير يا زود به سيل بيکاران جوياي کار مي‌پيوندند، و الزامات اقتصادي آنان را وادار به حضور در اردوگاه کار مزدي کرده و چه بسا در ابتداي کار به حداقل مزايا نيز تن دهند، نماینده‌ی «طبقه‌ی کارگر»‌اند یا نماينده‌ی خرده‌بورژوازي شهري!؟

اين بخش از چپ با چنين تحليل از نيروهاي موجود در صحنه‌ی اجتماعي و «طبقه کارگر» دانستنِ حاميان جناحي بخصوص نه تنها اقشاري وسيعي از جامعه را از اين طبقه حذف مي‌کند بلکه با به فراموشی سپردن رسالت تاريخي خود در کمک به پيشبرد تاريخ خواسته يا ناخواسته دست در دست نيروهايي مي‌گذارد که خواست آشکارشان عقب گرد به مراحل پيشين تحول تاريخي و اجتماعي است. اتحادي که گرچه ممکن است ناخواسته باشد اما از عوامل رخداد دادن اين هم پيوندي همانا تحليل «ساده‌انگارانه» و «تقليل‌گرايانه» از واقعيات موجود است . تحليلي تقليل‌گرايانه که جناح‌هاي حاضر را تنها از دريچه‌ی ارتباط با غرب بررسي می‌کند و خواست‌ها و تفاوت‌هاي پيچيده‌تر آنان را درنظر نمي‌گيرد. در اين تحليل مخالفين ارتباط با آمريکا «ضد امپرياليسم» پنداشته شده و هر آن‌که ضد امپرياليسم است حافظ منافع طبقه‌ی کارگر و هم راستاي منافع چپ جهاني است! آنچه در اين تحليل حضور ندارد خواستها، منافع و مواضعي است که موجب مي گردد نيروهايي خود را ضد امپرياليسم بداند. خواست‌ها و منافعي که در اين مورد مشخص نه تنها ترقي‌خواهانه‌تر ازخواست‌هاي امپرياليسم نیست بلکه ريشه در تفکری دارد که به عبث تلاش در معکوس گرداندن حرکت ارابه‌ی تاريخ و بازگرداندن مراحلي پيشين تکامل مي‌کند.